خــــــــال هـنــــــــــــــــــــدو

اگر  آن  ترک  شیرازی  به  دست  آر  د  دل   ما  را

                                           به  خال  هندویش   بخشم    سمرقند   و  بخارا  را

بده  ساقی  می باقی   که در جنت نخواهی یافت

                                          کنار    آب   رکن   آباد   و    گلگشت       مصلا     را

فغان  کاین  لولیان  شوخ  شیرین  کار  شهرآشوب

                                           چنان  بردند  صبر  از  دل   که ترکان خوان  یغما   را

ز  عشق    ناتمام  ما  جمال  یار  مستغنی  است 

                                           به   آب  و  رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا  را

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم

                                           که  عشق از  پرده  عصمت   برون   آرد    زلیخا   را

اگر    دشنام     فرمایی  و    گر  نفرین    دعا  گویم

                                            ج واب   تلخ   می​زیبد   لب    لعل    شکر     خارا

نصیحت گوش کن جانا که از جان  دوست  ​تر    دارند

                                           جوانان     سعادتمند        پند        پیر      دانا    را

حدیث  از  مطرب  و  می  گو  و   راز  دهر  کمتر   جو

                                            که کس نگشود و نگشاید  به حکمت این  معما  را

غزل  گفتی  و  در  سفتی  بیا  و خوش  بخوان حافظ

                                           که    بر   نظم   تو    افشاند   فلک   عقد   ثریا   را